(...) Siedzę na brzegu świata I nic nie rozumiem Ty mówisz, że tyle potrafię Ja czuję, że nic nie umiem Mówisz, że wiem wiele więcej Ja wiem, że nic nie wiem I znów przecież mam tylko siebie Wiec mam tak niewiele I ponoć to jest prawie talent Ale niekoniecznie Ja czuję, że już się wypalam Talenty są wieczne I wszystko miało się udać I być tak wspaniale A siedzę na brzegu świata I nie wiem co dalej Życie to obłęd, ale żyję je dla Ciebie Ciągle coś mnie popycha wciąż i coś mnie wciąż do przodu ciągnie I coraz mocniej wiąże każdy nowy koniec z końcem Przeciągam strunę i pozwalam jej ponownie rozbrzmieć (...)

Tak, po ostatnich dniach swojego zycia moge stwierdzic tylko jedno. Nie ma przyjaciol, sa tylko znajomi. Coz zycie jest bratualne, a czasem nawet najlepsza kolezanka kopnie cie w dupe. Bywa.